De tijd nemen om in het moment te zijn: een winterexcursie

Toen we naar de parkeerplaats reden, huiverde ik een beetje. Ik heb de gewoonte om op sandalen mijn huis te verlaten – we zijn tenslotte in Californië. Mijn tenen krompen al ineen van de verwachting van de vriestemperaturen. De zon had de kleine vallei waarin we hadden geparkeerd nog niet bereikt en ik kon ijskristallen op de boomtakken zien. Ik zette mijn vrachtwagen in het park en Astro, mijn hond, pootte naar de deur. Hij wist dat we op avontuur waren zodra ik deze weg afsloeg. Ik liet het beest los en hij rende de vrachtwagen uit om zijn territorium af te bakenen op de vervaagde gele sneeuw van een winter vol avontuurlijke zielen en hun pups die er doorheen rolden.Â