English (EUR) | EN 
Als ik elke dag wakker word, spat ik de nacht weg om het heden te verwelkomen. Terwijl ik een beetje wierook aansteek, echoën de meditatieve trillingen van een koperen Tibetaanse klankschaal door de ruimte terwijl ik diep in mijn onderbewustzijn duik. Dit is waar ik me voed met alle eindeloze mogelijkheden die mijn geest vullen en dit is ook waar ik deze onmogelijkheden in realiteit verwerk.
Dit ritueel begon nadat ik hoorde over een citaat uit Alice in Wonderland van Lewis Carroll. De koningin schept op tegen Alice: ‘Wel, soms heb ik vóór het ontbijt wel zes onmogelijke dingen geloofd.Dit bleef bij mij hangen. Wat zou er gebeuren als ik elke dag aan iets onmogelijks dacht, zou ik dan werkelijk in de mogelijkheden ervan gaan geloven? Zo langzaam begon ik me elke dag het onmogelijke voor te stellen. Ik begon dingen voor me te zien gebeuren, maar het waren kleine dingen, zoals het beëindigen van een lange fietstocht of het maken van mijn eerste solo-fietstocht onder de 24 jaar. Met blind vertrouwen dook ik dieper.
Nieuw-Zeeland heeft mij altijd geroepen. Ik weet niet zeker waarom, maar dat is altijd zo geweest. Dus op een ochtend begon ik me de onmogelijkheid voor te stellen om naar Aotearoa (Nieuw-Zeeland) te gaan voor een groot solo-fietsavontuur. Elke dag heb ik dit voor ogen. Op een dag kwam ik Tour Aotearoa tegen, een zelfvoorzienend brevet op beide eilanden van Nieuw-Zeeland. Omdat ik nog steeds dacht dat deze reis onmogelijk was, schreef ik me in. Ik dacht: “Waarom niet?” Dit soort dingen bleven het jaar daarop gebeuren. Ik heb getraind, voor het geval dat. Ik heb alle spullen uitgezocht en wat geld ingezameld voor de reis, nogmaals, voor het geval dat.
In een totaal willekeurige opwelling besloot ik de Big Agnes Bob Swanson Memorial Grant aan te vragen, wetende dat het hoogst onwaarschijnlijk was dat ik deze beurs daadwerkelijk zou ontvangen. Ik heb nog nooit iets op deze grote schaal gedaan en wist nog steeds niet zeker of ik überhaupt naar Aotearoa ging. En als ik dat deed, hoe zou ik dan meer dan 1800 mijl fietsen in 30 dagen?
Ik ging verder. Ik heb alles in iets gestopt waar ik nog niet helemaal in geloofde. Hoe dan ook, ik zag mezelf elke dag door Aotearoa fietsen. Toen kocht ik een vliegticket Down Under, gevolgd door iets totaal onverwachts. Ik kreeg een e-mail waarin stond dat ik was uitgekozen als eerste ontvanger van de Big Agnes Bob Swanson Memorial Grant! Dankzij de subsidie ontving ik het geld waarmee ik de rest van dit behoorlijk dure project kon financieren avontuur. Ik heb ook wat handige spullen gekregen, zoals een Insulated AXL Air pad en Fly Creek HV UL 1 eenpersoonstent. Vóór de subsidie waren dit dingen waar ik zonder zou moeten.
Op 28 februari 2018 begon ik aan mijn 30-daagse solo, zelfvoorzienende fietstocht over beide eilanden van Aotearoa. Het zou me uiteindelijk 31 dagen kosten om van Cape Reinga naar Bluff te fietsen. Ik fietste meer dan 2000 mijl, dankzij het voortdurend verdwalen, en kwam 25 pond lichter aan. Dit avontuur stelde mij mentaal, fysiek en spiritueel buiten mijn grenzen. Iedere dag twijfelde ik of ik wel door zou kunnen gaan. Maar elke ochtend, terwijl ik uit mijn tent keek, genoot ik van een groot bord met onmogelijkheden.
Het is best grappig, ik kreeg nooit de ruimte om echt na te denken en mijn wilde avonturen in Aotearoa te delen. Het was zo'n magische reis. Het is zo jammer dat ik er geen boek over heb geschreven of er geen film over heb gemaakt. Hm, ik vraag me af….wat is het ontbijt?
Over de auteur: Casey Sheppard is een nomadische filmmaker die verdwaalt. Ze gedijt op solo-avonturen die variëren van het leven in een busje tot het inpakken van de fiets tot SUP-kamperen en meer. Door haar niet-traditionele leven en ervaringen vast te leggen met foto's, films, animaties en woorden, hoopt Sheppard andere vrouwen in staat te stellen de natuur in te trekken. Sheppard voltooide haar debuutlange documentaire, Those Among, in 2021 en bereidde zich voor op haar volgende grote avontuur.
