English (EUR) | EN 
Trout en ik lieten vorig jaar een beetje bungelende Tsjaad achter op de Colorado Trail en eindigden in Salida, CO na 300 mijl en 12 dagen rijden, dus DIT jaar hebben we een aantal powerhitters ingeschakeld in de vorm van Rose's benen en ging op pad om de resterende 430 kilometer van Salida naar Durango af te leggen. Ik ging bijna direct van de bank af en zou vervolgens de hele weg lijden, maar de motivatie van de ploeg was ongelooflijk, Trout was een jaar sterker (en ergens in dat jaar overtrof hij de fietscapaciteiten van zijn ouders) en Rose kan grinden als geen ander! Maar goed ook, want de intro up, up, UP, South Fooses Creek (of zoals we het graag F U-ses Creek noemen om de Divide langs de Monarch Crest te herwinnen) is geen grap. Meer dan 4.000 meter klimmen en bijna verticale hike-a-bike voor deze, en we waren ook het meest beladen met spullen voor een zevendaagse tocht naar Silverton. Laten we aan de slag gaan!
Dag 2 op de Colorado Trail, waarschijnlijk mijn minst favoriete, al was het maar omdat ik de dag ervoor kreupel was door onze inspanningen op de South F U-ses Creek en omdat het “pad” zo los en rotsachtig was, zelfs de flats waren bijna niet berijdbaar. Zelfs gewoon hierop wandelen moet zuigen. Niet eens een gezeur van deze ploeg, maar we hebben op de een of andere manier wel 7 dagen aan snacks doorgeploegd. We vielen verontrustend ver van het pad af om te kamperen bij Baldy Lake en kregen vanavond regen, wat zich ELKE dag tot het einde zou herhalen. Wat? Waar is deze regen de hele zomer geweest terwijl Steamboat in brand staat? Tot nu toe hebben we zeker meer gewandeld dan gefietst.
Dag 4 en 5 “Omwegdagen” van Saguache Park Rd 91 km naar Spring Creek Pass, waar we net op tijd weer bij de Colorado Trail kwamen voor een enorme bliksemstorm recht boven ons hoofd op 12.000 meter hoogte! Het regende (en hagelde en nog meer bliksem) gedurende de nacht van 8 uur, maar daarvoor genoten we van prachtige bos- en ranchwegen over Pinon Pass en langs de Ute Indian Agency waar kannibaal Alfred Packer in 1874 zijn mijnbouwgezelschap probeerde te leiden. We kwamen een heel eerlijke herder tegen met zijn honden en duizenden schapen toen we de Slumgullion Pass naderden en we gedurende twee dagen geen enkele keer hoefden te fietsen. Hemels! #coloradotrail Rose voorzag ons van een Big Agnes Tiger Wall UL3 bikepack-tent en het is niet overdreven om te zeggen dat deze ons waarschijnlijk heeft gered van onderkoeling tijdens die 3000 meter hoge hagelbui . We konden nergens anders heen als we doorweekt waren geraakt of als de tent het begaf. #bigagnes voor de overwinning.
Dag 7, de “Dag van de zeven beklimmingen!” Voor zover we konden zien, hebben we vrijwel de hele dag boven de 12.000′ in Zwitserland doorgebracht. Wauw! De San Juans zijn geweldig en we hadden de hele dag een blauwe lucht voor dit mini-epos, omhoog, omlaag en over naar bloemen geurende toppen van Cataract Lake helemaal naar beneden, naar beneden, langs de werkelijk angstaanjagende Stoney Pass naar Silverton, CO. Beschaving! Jaja. Eigenlijk hebben we erg genoten van kleine Silverton, pop. 600 + ongeveer 2000 toeristen in UTV's, Jeeps en ATV's en aan boord van de smalspoortrein vanuit Durango. Oké, ik genoot niet van de hordes die plotseling op onze idyllische reis verschenen, maar dat ijs ging niet vanzelf op en we maakten ook een behoorlijke show aan de Handlebar voor cheeseburgers. Eten, douches, wasgoed en bedden konden de zoute permanent-grijns van onze gezichten van het geweldige rijden nog steeds niet wegvegen en we waren zelfs gemotiveerder dan ooit om terug naar Molas Pass te klimmen en de volgende dag weer op de CO Trail te gaan. Voorwaarts! Naar boven! Zuidwaarts!
Dag 10 “Doorweekte bodems” Vandaag hadden we een natte dag toen we uit de plas kwamen waar onze kampeerplaats in de nachtelijke zondvloed was veranderd in een bewolkte, mistige ochtend. Bij ons hoeft u vandaag niet te wachten met het drogen van tenten en tassen in de zon! In plaats daarvan werkten we, en ik bedoel, we WERKEN ons een weg omhoog uit de Cascade Creek-afwatering en klommen in de zon op weg naar Blackhawk Pass en onze doelcamping aan de andere kant. Niet ondanks onze inspanningen, want de wolken sloten ons voor de pas af en lieten de bliksem zo dichtbij vallen. Rose sprong van het pad af en maakte een vervelende val buiten de piste. We deden een beetje haastige eerste hulp onder een pijnboom en probeerden vervolgens opnieuw de pas te bereiken, maar kwamen terecht in een hagelbui en nog een bliksemronde nabij de laatste boomgrens.
Oké, oké, we stoppen hier voor de nacht! Super dramatisch landschap vandaag, ongelooflijke hoeveelheden paddenstoelen, dezelfde saaie oude bloemen, maar net als tapijten, meer bloemen dan gras en gevriesdroogde cheesecake om de dag af te ronden. Wij nemen het!
Dag 12 “Downhill-dag!” Voor een rit die 5.000 voet lager eindigt dan hij begint, is deze er zeker in geslaagd om wat klimmen in te pakken, vooral als hij terugkomt uit Junction Creek. Opnieuw doorweekt van de stormen werden we wakker met kolkende wolken en onze kampgast, Taylor, die tevreden dennenscheuten naast de tent kauwde. Hoe dit hert hier niet geëlektrocuteerd wordt, weet ik niet. We prijzen ons gelukkig dat we één nacht door zijn gekomen! Een snelle klim naar de Kennebec Pass via een tunnel door hoge bloemen en we begonnen aan een van de langste afdalingen die ik me kan herinneren, rijdend, naar beneden, naar beneden, naar beneden van hoge alpenweiden en talushellingen naar natte, bemoste oude dennenbossen naar hete salie borstel land. Dit is een populaire shuttlerit vanuit Durango en terecht: kronkelige singletracks vlak langs een kreek, watervallen, bloemen in overvloed en het gaat maar door.
Onze fietsen, alsof onze lichamen naar de schuur rook, en tegelijkertijd de geest gaven terwijl kleine stukjes eraf vielen, de naven losraakten, de kuiten verkrampten, de remhanden blokkeerden, zadeltassen eraf vielen. Zouden we allemaal een wandeling van ruim drie kilometer kunnen maken - een fiets vanaf Junction Creek, als er de mogelijkheid was van ijsjes in Durango? F*uck ja, dat zouden we kunnen! 400 km, 35.000′ klimmen, 3 bliksemstormen, 1 eland, 1 verjaardag (Rose!), 1 jubileum (Rose & Matt 16 jaar!), 1 muis(?) beet (forel), 6 rondes golf, geen flats, 2 crashes, 1000 paddenstoelen en 1 chocolademout! Met dank aan Jen Alford voor het oppassen op de hond EN het ophalen van ons en alle aanmoediging van vrienden, familie en onze medewandelaars en fietsers!
"Als je het dit jaar niet doet, ben je een jaar ouder als je het wel doet!" – Warren Miller
Over de auteur: Matthew Alford werkt bij Ski Haus in Steamboat Springs. Hij geeft graag advies aan de lokale bevolking en toeristen over waar ze heen kunnen voor hun avonturen in Steamboat en de omgeving, en zorgt ervoor dat hij de juiste uitrusting krijgt. Hij is een fervent lezer (het doel is om in 2021 50 boeken te lezen), schrijft graag voor de lol en heeft kanker overleefd. Zijn vrouw, Rose, is de N.A Salesmanager bij Big Agnes. Het gebruik van de spullen die ze verkoopt voor haar favoriete bezigheden is het leukste van werken voor Big Agnes! Hun zoon Trout is een gelukkige jongen die opgroeit in Steamboat Springs, CO. Hij zit net in de 9e klas, speelt voetbal en houdt van skiën en fietsen in alle soorten en maten, inclusief bergen en grind. Zijn vermogen om zonder klagen te moeilijke uitdagingen aan te gaan, is een van zijn beste eigenschappen (per moeder). Samen genieten de Alfords ervan om zoveel mogelijk buiten te zijn. #outside365 is hun motto. Matt en Trout hebben in de zomer van 2020 de eerste helft van de CO Trail afgelegd.
