English (EUR) | EN 
Toen mijn kinderen jonger waren, zocht ik naar een hobby waarmee we als gezin een band konden opbouwen, onze emoties op een nuttige manier konden loslaten, gezond konden blijven en niet te veel geld konden uitgeven. Wandelen werd al snel die uitlaatklep. We begonnen met een dubbele kinderwagen, stapten daarna over op het leven met een kind in een rugzak, en al snel gingen ze alle drie op langere paden op verkenning. De gestage progressie van lussen in ons plaatselijke bos naar overnachtingstochten in aangrenzende staten leidde er uiteindelijk toe dat we de Appalachian Trail ontdekten. Toen ik binnen een paar uur van ons huis hoorde dat er een wandelpad van ruim 3000 kilometer was – waar een hele subcultuur aan gewijd was – wist ik dat we moesten gaan.
We hebben een aantal sectiewandelingen gemaakt op de AT, variërend van drie dagen tot twee weken, maar ik wilde een grotere uitdaging. Ik wist dat we het een paar weken zouden volhouden, dus heb ik medische afspraken en andere verantwoordelijkheden naar voren geschoven om tegemoet te komen aan de onzekerheid over hoe lang we zouden gaan wandelen. Welnu, ‘een paar weken’ in maart 2021 werden een maand, toen twee, toen drie. We keerden 102 dagen na ons vertrek terug naar huis. We wandelden 1836 kilometer van het pad en hadden ongelooflijke ervaringen die de manier veranderden waarop we naar de wereld om ons heen kijken.
Terwijl we op de Appalachian Trail waren, waren de hoogtepunten hoger en de dieptepunten lager. Als je op de grond slaapt, wakker wordt en je spullen pakt, en dan de hele dag loopt op zoek naar een slaapplek op de grond… dan kan het eentonig worden. We hadden het geluk dat we dingen hadden die de eentonigheid doorbraken: opwindende mijlpalen en oriëntatiepunten in elke sectie, nieuwe vriendschappen die zich snel ontwikkelden tot diepe banden, en 'trailmagie'.”
Op een dag hadden we urenlang in de stromende regen gelopen. Niemand kon hun tenen voelen. Omdat er geen andere wandelaars in de buurt waren, stopten we bij een schuilplaats, pakten onze natte spullen uit en hingen die binnen op. Een paar uur lang droop het langzaam droog terwijl we noteerden en aten. Tegen de avond waren onze Tiger Wall-tent, dekbedden en kleding vochtig in plaats van kletsnat, wat een grote humeurverhoger was! Baby K vroeg om ons in een yogastroom te leiden, en tegen het einde was iedereen aan het lachen en nieuwe stukken aan het verzinnen. De ellende van die ochtend was al lang vergeten.
We brachten een stormachtige nacht door op de top van Roan Mountain, waar we samen met vier andere volwassenen op de vloer van het asiel sliepen. Terwijl de mist binnenstroomde, begonnen we een verhalenspel waarbij iedereen een zin aan de plot toevoegde. Al snel deed iedereen in het asiel mee! Het was mijn voortdurende vreugde om andere wandelaars te zien lachen en spelen met mijn kinderen.
Op een ochtend wandelden we in Shenandoah National Park langs enkele stallen terwijl de paarden zich klaarmaakten voor de dag. We maakten van de gelegenheid gebruik om wat afval te legen en keken toen toe. Een vriendelijke medewerker vroeg of de kinderen de paarden wilden aaien, en een uur later hadden we snoepjes gevoerd, ze geborsteld en hun namen geleerd. Dit soort kansen leken om elke hoek te wachten, vooral omdat ons dagelijkse schema zo flexibel was: het enige dat we hoefden te doen was wandelen!
Wat nu? Op dit moment experimenteren we met kleinschaligere avonturen die voor veel gezinnen 'normaal' zijn, maar nieuw voor ons. Mijn twee jongste dochters sloten zich aan bij een voetbalteam en Big K keerde terug naar danslessen terwijl hij vrijwilligerswerk deed bij een lokale non-profitorganisatie. We zijn ‘pleegouders’ geworden voor de Humane Society en genieten van de tijd met nieuwe dierenvrienden. Dit najaar gaan we verder met backpacken en proberen we voor het eerst bikepacking uit. De kinderen plannen momenteel een lange wandeling over de Colorado Trail voor komende zomer. Waar we ook terechtkomen, ik weet dat het een spannend avontuur zal worden met hen aan de leiding.
Over de auteur: Tracy en de drie K's wonen in Kentucky. Ze genieten van het verkennen van de natuurlijke en historische wonderen van de Appalachen, en kunnen elk weekend wandelen, backpacken of fietsen. Hun avonturen op Instagram @hikingwiththe3Ks inspireren hopelijk gezinnen met verschillende achtergronden om de wildernis vlak voor hun deur te verkennen.
